Sessizliği sensizliğe çevirecek o kadar çok bahanem var ki bilemezsin. Zaten bilmede. Kapı gıcırdamasını müziğe benzetmek gibi. Saçma sapan şeyler belki. Ama dediğim gibi bahanem çok benim. Musluğumdan damlayan damla sanki evimin ortasındaki kör kuyuya düşüyor. O denli bir ses yankılanıyor odamın duvarlarında. Ve ben o kuyunun içindeyim sanki. Kuyunun duvarlarından ayın silueti yansıyor gözbebeklerime. Kurtarmanı bekliyorum. Kuyunun başına geleceksin ve elini uzatacaksın bana. Çekip alacaksın beni sanki.
" Üşüyorum ama ümidin içimi ısıtıyor "
| Gece senfonisi - Çığlıklar |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder