Sessizliğin gürültüsü

 

 

 

 

kimseler anlayamayacak,

 

 

ben anlatmadıktan sonra…

{ Gece Senfonisi- Çığlıklar }

Tek Bir Neden.......

Seni sevmek için senin gibi çok nedenim yok benim...
 
Ne bileyim gözlerin değil mesela,
 
Dudakların hiç değil.
 
Saçlarının rengi ilgimi çekmiyor.
 
Yada beyaz tenin, evet bunların hiç biri nedenim değil.

Ve benim tek bir nedenim var

 

Ve bu bütün benliğimi

sarmaya yetiyor.

 

Ben seni istiyorum...

 

Evet tek nedenim bu.

 

 

 

 

Ben gözlerini bana buğulu

baktığında seviyorum

 

Ve her sabahın ilk ışıklarıyla

gözlerini açtığında,

 

Baktığın ilk şey gözlerim

olsun istiyorum...

 

 

 

 

 

 

 

Sen konuşurken dudaklarını izlemeyi seviyorum

 

Çünkü dudaklarının ismimi söylemesini istiyorum...

 

 

 

 

 

 

Uyandığımda beynimi uyuşturan o kokuyu seviyorum

 

Çünkü ben yüzümdeki saçlarının arasından nefes almayı istiyorum

 

 

 

 

 

 

 

 

Ben her gece beyaz bir uykuya

dalmayı seviyorum

 

Çünkü tenine sarılıp

uyumayı istiyorum...

 

 

 

 

 

 

 

Ben zamanın su gibi

akmasını seviyorum

 

Çünkü sana geldiğimde her defasında

yüreğimin deli gibi

atmasını istiyorum...

 

 

 

 

 

 

Ben hep üşümeyi seviyorum

 

Çünkü benliğimi varlığınla

örtmeyi istiyorum...

Ben çok şeyi seviyorum, bir çok şeyi

Aslına bakarsan her şeyi seviyorum

Ama ben tek bir şey istiyorum

Seni….




Bunları sevmeme tek neden sensin…

Ve ben her şeyi sevmek,

Ve bir tek seni istiyorum…

Mehmet fatih Cebeci / / En Gurbetime { Mayıs 2012 }

 

Faydası yok…

 

Ne acı…

Belkide bu yüzden salonumda onlarca çiçeğin oluşu. Belkide bu yüzden onlarla daha çok vakit geçirmek isteyişim. Belkide canımın uzaklarda olduğunu bildiğim için onları CAN diye sevişim.

 

Özlemenin çaresi yok derler hani. Evet yok, ne bir çare, ne bir neden, nede bir çıkar yol. Cinayet işlersin ömür boyu hapis yatarsın. Seversin ve bir ömür özlersin hepsi bu.

 



Faydası yok…

 

 

 

 

[ Mehmet Fatih CEBECİ ]

 

 

Biraz sabır iyi gelecek.....

Derin derin nefes almak iyi geliyor bazen insana. Hani o en sıkıldığımız, en bunaldığımız anlarda. Belkide içimizdeki alevi körüklüyoruzdur kim bilir...  Ama yinede sakinleşmek iyi geliyor insana. Elbet herkes isterdi hayatın demiryolu gibi düz, inişsiz çıkışsız olmasını. Ama şükür ki insanız ve şu hayatta daha ineceğimiz çok yol, çıkacağımız çok yokuş var vede olacak. Belkide hayatın anlamı bunların içinde. Her bir mücadelemizde, her bir acımızda kendimize o kadar çok şey katıyoruz ki tabi bunu bir zaman sonra yada yıllar sonra anlıyoruz.

Yolumuza çıkan taşların aslında bizim onları alıp yerlerine koymamızı beklediklerini, sabrımızı sınayan insanların aslında karakterlerimize çok büyük katkıda bulunduklarını, en dayanılmaz anlarımızda susup gözyaşlarına boğuldumuzda aslında her bir gözyaşının zafer kazanan bir insanın gözyaşları olduğunu çok sonraları öğreniyoruz. Evet bunları öğreniyoruz ve bunları öğrenmek içinde bir sabır gösteriyoruz.

Aslına bakarsanız her bir suskunluk ayrı bir fırtınalara davatiye çıkartıyor içimizde. Ayrı cepheler açıyor yüreğimizde bu dünyayla girdiğimiz savaşta. Dünya diyorum. Dünya denilen bir ordu. Havası bir asker, yolu bir asker, gecesi gündüzü birer asker, insanları birer asker. Ve biz bu ordunun her bir askeriyle ayrı ayrı mücadele ediyoruz. Ayrı zamanlarda ayrı cephelerde ayrı savaşlarda değil ne yazıkki. Aynı zamanlarda, aynı cephelerde bir çok savaş veriyoruz.

Ama her seferinde şiddetli geçen gecelerin sonunda gözümüzü açtığımızda o güneşin ışıkları gözbebeklerimizden içeri girdiğinde o zaman anlıyoruz mutluluğu. Sabrın, zorunlu sessizliğin neler getirdiğini. Ve şunu anlıyoruz her seferinde hiç bir bahçe hazır alınmaz. Önce tohumlar ekilir, sonra sulanır. Ve en önemliside sabırla beklenir. Ve o beklemenin ardından onlarca çiçeğin içinde dolaşırız. Sabır bazen her şeydir. Zaman olur bir çiçek olur, zaman olur bir bebek ağlaması, zaman olur bir Sevgili olur.



{ mehmet fatih cebeci } 

Bazen...

Şimdi arasa beni /gecenin bir vakti/ " nerdesin sen, sesini duymadan kaç saatim geçti haberin varmı " diye çıkışırım sanırım. sonra susarım, yalnızlığımdanda daha sessiz bir hale bürünürüm herhalde. aslında konuşmasınada gerek yok. nefes alışının sesi bile kanımı dondurmaya yetiyor. "özledim" derim sonra. gözlerim buğulaşır. yıllar bazı şeyleri unutmaya sebebtir aslında. lakin bu bende böyle olmuyor. onsuz geçen her günün sabahında içime bir " SeN " doğuyor. ve ben her sabaha içimde artı bir " SeN " ile uyanıyorum. o kadar çok çoğalıyorsun ki içimde, yürürken bazen kamburlaşır gibi oluyorum. aslına bakarsan ben her seferinde sana kapanıyorum...

Şimdi arasa beni /gecenin bir vakti/ susarım sanırım. yokluğunda onsuzluğu dinledim yıllarca. varlığında sessizliğini dinlemek sanırım büyük bir mutluluk olurdu bana. her bir anında " O " olan saniyeler, dakikalar ve de saatler...

Şimdi arasa beni / gecenin bir vakti / belkide aramasınada gerek yok. aklının bir ucunda, zamanının en küçük biriminde yani bir anında beni düşünse bu bile bana yeter.

Şimdi sen varsınya, karşımdasın ya...  işte sen yıllarımın beklemesisin...

M.F.C. // en gurbetime...