Bazen...

Şimdi arasa beni /gecenin bir vakti/ " nerdesin sen, sesini duymadan kaç saatim geçti haberin varmı " diye çıkışırım sanırım. sonra susarım, yalnızlığımdanda daha sessiz bir hale bürünürüm herhalde. aslında konuşmasınada gerek yok. nefes alışının sesi bile kanımı dondurmaya yetiyor. "özledim" derim sonra. gözlerim buğulaşır. yıllar bazı şeyleri unutmaya sebebtir aslında. lakin bu bende böyle olmuyor. onsuz geçen her günün sabahında içime bir " SeN " doğuyor. ve ben her sabaha içimde artı bir " SeN " ile uyanıyorum. o kadar çok çoğalıyorsun ki içimde, yürürken bazen kamburlaşır gibi oluyorum. aslına bakarsan ben her seferinde sana kapanıyorum...

Şimdi arasa beni /gecenin bir vakti/ susarım sanırım. yokluğunda onsuzluğu dinledim yıllarca. varlığında sessizliğini dinlemek sanırım büyük bir mutluluk olurdu bana. her bir anında " O " olan saniyeler, dakikalar ve de saatler...

Şimdi arasa beni / gecenin bir vakti / belkide aramasınada gerek yok. aklının bir ucunda, zamanının en küçük biriminde yani bir anında beni düşünse bu bile bana yeter.

Şimdi sen varsınya, karşımdasın ya...  işte sen yıllarımın beklemesisin...

M.F.C. // en gurbetime...