Derin derin nefes almak iyi geliyor bazen insana. Hani o en sıkıldığımız, en bunaldığımız anlarda. Belkide içimizdeki alevi körüklüyoruzdur kim bilir... Ama yinede sakinleşmek iyi geliyor insana. Elbet herkes isterdi hayatın demiryolu gibi düz, inişsiz çıkışsız olmasını. Ama şükür ki insanız ve şu hayatta daha ineceğimiz çok yol, çıkacağımız çok yokuş var vede olacak. Belkide hayatın anlamı bunların içinde. Her bir mücadelemizde, her bir acımızda kendimize o kadar çok şey katıyoruz ki tabi bunu bir zaman sonra yada yıllar sonra anlıyoruz.
Yolumuza çıkan taşların aslında bizim onları alıp yerlerine koymamızı beklediklerini, sabrımızı sınayan insanların aslında karakterlerimize çok büyük katkıda bulunduklarını, en dayanılmaz anlarımızda susup gözyaşlarına boğuldumuzda aslında her bir gözyaşının zafer kazanan bir insanın gözyaşları olduğunu çok sonraları öğreniyoruz. Evet bunları öğreniyoruz ve bunları öğrenmek içinde bir sabır gösteriyoruz.
Aslına bakarsanız her bir suskunluk ayrı bir fırtınalara davatiye çıkartıyor içimizde. Ayrı cepheler açıyor yüreğimizde bu dünyayla girdiğimiz savaşta. Dünya diyorum. Dünya denilen bir ordu. Havası bir asker, yolu bir asker, gecesi gündüzü birer asker, insanları birer asker. Ve biz bu ordunun her bir askeriyle ayrı ayrı mücadele ediyoruz. Ayrı zamanlarda ayrı cephelerde ayrı savaşlarda değil ne yazıkki. Aynı zamanlarda, aynı cephelerde bir çok savaş veriyoruz.
Ama her seferinde şiddetli geçen gecelerin sonunda gözümüzü açtığımızda o güneşin ışıkları gözbebeklerimizden içeri girdiğinde o zaman anlıyoruz mutluluğu. Sabrın, zorunlu sessizliğin neler getirdiğini. Ve şunu anlıyoruz her seferinde hiç bir bahçe hazır alınmaz. Önce tohumlar ekilir, sonra sulanır. Ve en önemliside sabırla beklenir. Ve o beklemenin ardından onlarca çiçeğin içinde dolaşırız. Sabır bazen her şeydir. Zaman olur bir çiçek olur, zaman olur bir bebek ağlaması, zaman olur bir Sevgili olur.
{ mehmet fatih cebeci }
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder