Kan'a şekil vermek

 

" Belki de bu yüzden şiirlerimi yarım bırakmam.
Ölürsem sanırım yarım şiirli şair diyecekler bana "

                                                                                                   { Mehmet Fatih Cebeci }

...

 

 

 

 Yazmak Allahın bir lütfudur insanlara. Şikayetçi değilim ama bazen ağır geliyor bana. Bilen bilir bazıları yaşar, bazıları yaşayamadıklarını yada yaşamak istediklerini yazar. Herkese kolay gelebilir şiir yazmak. Ama işin aslı öyle değil işte. Şair her şiirinde bir kez daha geçirir kafasına dar ağacında asılı olan ipi. Ve yazdıkça ip gerilir, boğazını sıkmaya başlar. Nefesi kesilir, mosmor olur ama yine de devam eder. Yazdıkça canı daha çok yanar aslında. Ve son noktayı koyduğunda aslında şiiri bitirmemiştir, sadece altındaki tabureyi ayağıyla itekleyip ruhunu serbest bırakmıştır. Bugüne kadar kahkaha atarak şiir yazan bir şair görmedim ben.

 

 

 

 

 

 

  

Bu yüzdendir şairlerin yalnız oluşları. Yalnız ölmeleri. Çünkü güçlü görünmeye çalışırlar her zaman. Kalabalıkta dahi olsalar yalnızlıklarını saklarlar. Her yazdıkları şiirde içleri kanar. Ve bu kan ellerinden sızarak kalemlerinden kağıda dökülür. Aslında şairlerin asıl yaptıkları sanat kağıttaki kana kalemleriyle şekil vermektir. Ve bu şekiller kelimeler, cümleler ve mısralar olarak ortaya çıkar. Yoksa bana iki kelime yaz deseniz, iki kelimeyi bir araya getirip te yazamam. Garip ama öyle.

 

 

 

 

{ Yazıyı güncellenecektir }

 

 

 

 

 

 



O kadar yakınsın ki bana...

 

Soner Arıca - Biz ( Şiir )

 

 

...

 

 

Sus...

Tek kelime bile etme

Ben sensizlikte, sessizliğe o kadar çok alıştım ki

Nefes alışın bile çığlık geliyor kulaklarıma

Bir ömür duymak istediğim çığlık...

Sakın ama sakın...

Sakın dokunma bana

Yokluğun buzdu, kanımı donduracak kadar.

Dokunursan buzlarım erir,

Damla damla eririm, Sen süzülür üzerimden

 

 

Yada...

Dayanamam ki ben sana,

Bunca zaman sonra karşımdasın,

Gözlerin gözlerimde, gölgen bedenimde

 

Boşver sen beni, uzat ellerini bana

Sarılayım doya doya sana,

Nefesini bedenimde hissedeyim

Ve çığlıklar kaplasın bedenimi

Sen yinede tüm gücünle sarıl bana

Yansın bedenim ateşinde

 

...

 

                                           --------------------------------

 

" O kadar yakınsın ki bana, her gece sol yanımda benimle birlikte uyuyorsun... "

 

 

{ M.F.C. }

 

 

 



" Saat Sen geçiyordun, ve sana sen kalmıştı... "

Senle
 Olamıyorum...
Ama
Sensizde
Olmuyor...




...


" dün gibi hatırlıyorum koştur koştur okuldan eve gelişlerimi. Bir çırpıda giyinişlerimi. O zamanlarda dahi her anın SEN olduğunun farkındaydım. " Saat Sen geçiyordun, ve sana sen kalmıştı... " bisikletime atlar nefes nefese pedal çevirirdim. Kıçım koltuğa değmezdi inan bana. Caddede son sürat giden bir çocuk. Her gün, Aynı vakitte, aynı heyecanla...

  Ve varırdım evinizin sokağına. Aynı köşe başına dayardım bisikletimi, ve oturup bir binanın, bir evinin, bir penceresine saatlerce bakardım. Yetmezdi gün içinde seni gördüğüm saatler. Sanki aradan yıllar geçmiş ve ben seni ilk defe göreğim evinizin penceresinden. Ne büyük bir ümitti yarabbi...

  Ve ben beklemeye devam ederdim. Göremediğim günlere inat bugün çıkacak pencereye ve ben bugün onu göreceğim diye içimden haykırırdım. Seni görmeyi bırak, ya beni görürse burada diye ödüm kopardı. Ya sorarsa ne işin vardı orada diye ne cevap verirdim ona. Seni görmeye geldim diyemezdim. Bisikletin benzini bitti buraya park ettim de diyemezdim elbet :) neyse ki ne beni o köşede gördü, nede ben cevap vermek zorunda kaldım.

  Ben her gün aşka pedal çeviriyordum aslında. Ve ben aslında bir evin bir penceresine değil, aşkın penceresine bakıyordum. Oysaki ben seni değil aşkı görmeye geliyordum her gün.

  Hayaller kurardım, sen o pencereye çıkıyorsun ve bana bakıyorsun. Gözlerimi senden alamıyorum. Senli saatlerde yanımda ama ben uzağında, sensiz saatlerimde uzağımda ama ben yakınındaydım. Senle olamıyordum yanındayken, ama uzağımdanken de Sensizde olamıyordum.

  Günler günleri, mevsimler mevsimleri kovaladı. Yağmurlu günlerde yağmur hızıma yetişemezdi. Üstüm başım su içinde kalırdı. Yüzümü ıslatan yağmur damlaları sanki içimdeki korun üzerine düşün su gibi sadece serinletiyordu içimi. Ve yağmurun altında saatlerce oturup senin pencereye çıkmanı beklemek... Eve gittiğimde annemden azar işiteceğim kesindi :) ama yine de azar işitirken bile ben seni düşünüyordum her zaman ve gülümsüyordum hep :)

  Ve bir gün çok uzaklara gittin. Biliyordum bir daha seni göremeyeceğimi. Gelmeyecektin bir daha. Ama ben yine de gittim... Her gün aynı saatte aynı yerde izledim seni... Yoktun artık, çıkmayacaktın pencereye.

  Ve bir gün gittiğin uzaklara bende gittim. Koskoca bir seni bırakarak ardımda. Ama ardımda bıraktığım senden daha büyük bir senide yanımda götürdüm. Bu sefer her köşe başı beklediğim yer, Her evin her penceresi penceren olmuştu. Her anımdaydın artık, her yanımda. "


                       ---------------------------

 Uyandığımda yağmur yağıyordu bu sabah. Yağmurlu sabahlara uyanmayı severim aslında. Huzur veriyor bana. Belki de geçmişte bisiklet üstünde ıslandığım günleri hatırlattığı içindir...



{ Mehmet Fatih Cebeci }

Ölüm mavisi

 

Sonra...
Fermanım dökülür dudaklarından
"Dar ağacı kurulsun ve canı alınsın"
Sen öl dersin bana da
...

Ben artık haram bilirim
Aldığım her nefesi

Sonra gözlerin biter yanımda cellatım
Gözlerini göndermişsindir alsın diye canımı
Öyle ki her bakışında,
Bir canıma, bin can kattığım...
Ve her birini soluksuz sana feda ettiğim...
Sonra gözlerin gelir can teslim almaya
Pamuk ellerinde ipek saçların var
Ve saçlarından örülmüş bir ip
Yoksa saçların tenime mi değecek?
Bu ne büyük bir heyecan
Gönül bahçemde büyüttüğüm
Özlem ağacına dolanır saçların
Dar ağacımda şimdi sen varsın tüm benliğinle
Boynuma dolanan senin saçların mı ey yar !
Doyamadığım kokun karışmış saçlarına

Ey sevgili !
Bu ne güzel bir ölümdür, maviler içinde...


{ mehmet fatih CEBECİ / Aralık 2011}

Sana yazılan, Adresi kendim olanlar...

 

 

 

 

" Sana yazılan, adresi kendim olan o kadar çok şey varki... "

 

 

Ne aklımdan geçenleri yazabilecek kadar güçlü kalemim, yada onları yazabilecek kadar güçlü bileğim var. Kendi kendime ne gerek var diyorum, ne olacak yazacanda, ne geçecek eline... Bir çivi gibi saplanır her dile gelipte yazılamayan beynime. Ve o kadar çok olur ki, o kadar delik deşik olur ki beynim inanın bana yağmur yağsa düşüncelerim ıslanır.

 

 

Ne gerek var diyorum işte. Yazmaya kalksam titreyecek ellerim biliyorum, okunmayacakta yazdıklarım. iyisimi ne beynimde boş yer kalsın delinmedik, nede toz tutan kalemimi yerinden edeyim. Ben en iyisimi anlatmayayım seni. Bir insanı ne kadar çok anlatabilirsiniz ki? ne kadar çok biliyor musunuz?  ONU YAŞAYAMAYACAK KADAR... 

 

 

Dokunsaydım ellerine bilirdim sıcaklığını. Ve anlatırdım tek kelimeyle beni yakan teni. Ama şimdi ben hangi sıcaklığı tenine yakıştırıpta, beni yakan diyeyim... Siz pamuğa yumuşak mı diyorsunuz, gidin işinize diye haykırayım... Siz onun ellerine dokundunuz mu hiç? Evet bende dokunmadım. Şimdi ben pamuk tarlasında dolaşsam inan bana yine bulamam dokunuşlarını... Ve ben her dokunuşu bin bir kağıda yazıp, yine kendime gönderiyorum. Ellerini binbir kağıda sığdırdım. Ve hepsi bana tekrar dokunsun diye adresine KENDİM yazdım...

 

 

Hangi bıçak bakışlarından keskin, hangi ipek saçlarından yumuşak, ve hangi kor teninden sıcak bilmiyorum... Beni bakışların kadar niğme niğme kesen bir bıçak görmedim. en keskini elimi kesti ve canım acıdı. Ama her bakışında ben ÖLDÜM...  Şimdi yatağımda ipeklere sarılıp uyusam bile, saçının bir tek telinin, tenime dokunuşu kadar huzur vermez bana... ölünün üzerine atılan toprak gibi, üstüme sersen ya saçlarını. Ve ben ebedi mutluluğa gözlerimi kapatsam ya... ve üzerimde ki toprak sen koksa ya...

 

Ne gerek var diyorum işte, ne gerek var seni yazmaya sayfalara. Ne gerek var bu defterde yetmedi demeye... Bir yaşanmış, bin hayale bedeldir...  Şimdi ben seni hangi bin hayalime sığdırayım bilmiyorum.

 

Ve sen her gece uçurum oluyorsun gözlerimin önünde. Ve ben her gece, aşağıda beni bekleyen başka bir kendimin yanına bırakıyorum kendimi... ve dudaklarımdan şunlar dökülüyor " EY SEVGİLİ BAŞKA BİR GÜNEŞİN BATIŞINDA BULUŞMAK ÜZÜRE "

 

 

 

 

İyi geceler Tek Canım...

 

 

 

 

{ Mehmet Fatih CEBECİ }

 

 



Ya yanımda olasn.....

Şehrimdesin ya

 Şimdi soluduğum her nefes nefesin oluyor

Gözünü açtığın her sabah güneşim oluyorsun

Şehrimdesin ya

Ya yanımda olsan.....

 

 

 

{ Mehmet Fatih CEBECİ - Ekim 2012 }



" Eğer bir gün hayatıma ihtiyacın olursa gel ve al onu..."

Her fırsatta...

{ Bir kelimenin, bir haretinin yada

bir anının bendeki değerini anlatamam.

Sen bunu bilmesende

ben her fırsatta yaşıyorum bunu... }

 

Mehmet Fatih CEBECİ

 

 

 

 



 

 

Varlık anlamını yitirdiğinde anlardım Yokluğunun başladığını...

http://fizy.com/s/1aj6sx



{ Mehmet Fatih Cebeci // Ağustos 2012 }



Bir adım

Sen evimden içeri adımını at yeter. Senin soluğudun hava,

 

son nefesimde soluyacağım hava olsun diye bir ömür penceremi açmam ben...

Sen yeterki evime bir adım at...

 

 

{ Mehmet Fatih Cebeci // Eylül 2012 }

Sanki

{ Gece yarısı ezgilerinden bir çığlık }

 

 

 

Son kullanım tarihi geçmiş aşklar var,

Kokusu mide bulandıran

Ruhsuz ilişkiler var,

İnsanları soğutan

Aşkın ne olduğunu bilmeyen insanlar var,

Onu her gün ayaklar altına alan

Bir de sokaklar da işlenmiş cinayetler var,

Her tarafta aşklardan bir iz,

Her tarafta yitirilmiş sevdalar.

Bir de sokaklar da aşkın göz yaşları var,

Sessiz sessiz kanayan......

 

 

Ölmenin ne olduğunu bilmeyen insanlar sahiplendi onu,

Şu vakte kadar eline iğne batmayan insanlar

Yıkılmanın ne olduğunu bilmeyen insanlar aldı onu,

Sokaklar da boynu dik gezen insanlar

Vazgeçmeyi bilmeyen insanlar sardı etrafını,

Günlerce boşa kürek sallayanlar

Ölmeyi bilmeyen insanlar sahiplendi onu,

Gece yarıları huzur içinde yatan insanlar.....

 

 

 

 

Oda bazı insanlara hasret kaldı

Her gün aradı onları

Onlar da aşka hasret kaldı

Her gün özlenen vuslata

Onlar aşkın ne olduğunu,

Gökyüzüne gözyaşlarıyla yazdılar.

Yüreklerindeki ateşi söndürmeye denizler yetmedi

 

 

Sanki her gece onlara doğuyordu,

 

Sanki her bir yıldız gözyaşlarıydı,

 

Sanki her bir karanlık yarin saçlarıydı,

 

Sanki şehrin ışıkları yarin gözlerinin içindeki pırıltıydı,

 

Sanki her bir yağmur onun kukusuydu,

 

Sanki.... ..... ......

 

 

 

Bir de her bir zaman onaydı

Onsuz alınan bir nefes, gecelere ihanetti,

Onsuz görülen bir rüya, cehennem misali

 

 

 

Sevgililer aşıkların aşkını anladıkları zaman,

Aşıklar çoktan gidecekler

Sevgililer ölümüne sevilmeyince,

Uğruna ölecekleri aşıkları arayacaklar

O aşıklar çoktan onların uğrunda ölmüş olacaklar......

 

 

 

 

 

Mehmet Fatih CEBECİ //  00:35    29 EKİM 2002



 





Çiçeklere söz vermiştik...

{ Gece  yarısı ezgilerinden bir çığlık }

 

 

 

Güneşin yakmadığı bir şehirde,
Seni bulmak ne zor

Yokluğuna alışmak ise tam bir bilmece
Bulmaya çalışırken baş harflerini yarınların,
Birden sonla karşılaştık

 

 

Bir çok şeyi geride bırakmışız,

 

Dönüp de baktığımımda geçmişe

 

Böyle olması gerekiyordu ve oldu

 

Oysa çiçeklere söz vermiştik,

 

Güneşleri biz olacaktık

 

Dedim ya; Güneşin yakmadığı bir şehirde,

 

Seni bulmak ne zor...

 

 

 

Dedim ya; Güneşin yakmadığı bir şehirde,

Seni bulmak ne zor...

 

 Gece yarısı ansızın fırlıyorum sokaklara,
Bilmediğim bir nedenle

İşin garibi de, sormuyorum kendime,
Nedir diye sebebi

Belki de sormaktan korkuyorumdur,
Gerçekleri göreceğim diye

 

 
Bir gölge gibi takipteyken gerçekler beni,

Dönüp de bakmıyorum ardıma,

Bakamıyorum, olmaz diyorum

 

 

 




 

 

Kaçarken böyle kendimden delice,

 

Kayboluyorum karanlıkta, bu şehirde

 

Bulmaya çalışıyorum eski beni,

 

Nafile; ölümle kucaklaşmış bir kere

 

Arkasında da sıcak hatıralar bırakmış,

 

KOPAMAM DEDİĞİM YÂRDAN

 

Yüreğim sızlıyor, gözyaşlarımın hesabı yok...

 

Mehmet fatih Cebeci / / En Gurbetime

 

 

Özlüyorum çocuk seni......

Hani şu uyku vaktinde uyutmuyorsun ya beni,

Hani çıkmıyorsun ya hiç aklımdan,

 

hani karşımdayken teninde kaybolmak istiyorum ya,

 

Hani kendimi sende bulmak istiyorum ya ben....

 

 

Hani karşımdayken bakmaya kıyamıyorum ya,

 

Hani bu güzel benim sevdiğim mi diye rabbime şükürlerimsin ya,

 

Hani sana dokunduğumda erkek,

 

Uzağındayken eksik oluyorum ya,

 

Hani sen bunları bilmiyorsun ya,

 

Hani çocuk diyip çizgiler çekiyorum ya.......

 

Bakma sen bana

 

Her çocuk diyişimde yüreğimden kadınım diye haykırıyorum ben

 

Öyle haykırıyorum ki, ben sağır oluyorum

 

 

 

Özlüyorum çocuk seni,

 

 

Hemde her anımda

 

 

 

 

 

 

Mehmet Fatih Cebeci // { Gece Senfonisi- Çığlıklar }

 

 



Sessizliğin gürültüsü

 

 

 

 

kimseler anlayamayacak,

 

 

ben anlatmadıktan sonra…

{ Gece Senfonisi- Çığlıklar }

Tek Bir Neden.......

Seni sevmek için senin gibi çok nedenim yok benim...
 
Ne bileyim gözlerin değil mesela,
 
Dudakların hiç değil.
 
Saçlarının rengi ilgimi çekmiyor.
 
Yada beyaz tenin, evet bunların hiç biri nedenim değil.

Ve benim tek bir nedenim var

 

Ve bu bütün benliğimi

sarmaya yetiyor.

 

Ben seni istiyorum...

 

Evet tek nedenim bu.

 

 

 

 

Ben gözlerini bana buğulu

baktığında seviyorum

 

Ve her sabahın ilk ışıklarıyla

gözlerini açtığında,

 

Baktığın ilk şey gözlerim

olsun istiyorum...

 

 

 

 

 

 

 

Sen konuşurken dudaklarını izlemeyi seviyorum

 

Çünkü dudaklarının ismimi söylemesini istiyorum...

 

 

 

 

 

 

Uyandığımda beynimi uyuşturan o kokuyu seviyorum

 

Çünkü ben yüzümdeki saçlarının arasından nefes almayı istiyorum

 

 

 

 

 

 

 

 

Ben her gece beyaz bir uykuya

dalmayı seviyorum

 

Çünkü tenine sarılıp

uyumayı istiyorum...

 

 

 

 

 

 

 

Ben zamanın su gibi

akmasını seviyorum

 

Çünkü sana geldiğimde her defasında

yüreğimin deli gibi

atmasını istiyorum...

 

 

 

 

 

 

Ben hep üşümeyi seviyorum

 

Çünkü benliğimi varlığınla

örtmeyi istiyorum...

Ben çok şeyi seviyorum, bir çok şeyi

Aslına bakarsan her şeyi seviyorum

Ama ben tek bir şey istiyorum

Seni….




Bunları sevmeme tek neden sensin…

Ve ben her şeyi sevmek,

Ve bir tek seni istiyorum…

Mehmet fatih Cebeci / / En Gurbetime { Mayıs 2012 }

 

Faydası yok…

 

Ne acı…

Belkide bu yüzden salonumda onlarca çiçeğin oluşu. Belkide bu yüzden onlarla daha çok vakit geçirmek isteyişim. Belkide canımın uzaklarda olduğunu bildiğim için onları CAN diye sevişim.

 

Özlemenin çaresi yok derler hani. Evet yok, ne bir çare, ne bir neden, nede bir çıkar yol. Cinayet işlersin ömür boyu hapis yatarsın. Seversin ve bir ömür özlersin hepsi bu.

 



Faydası yok…

 

 

 

 

[ Mehmet Fatih CEBECİ ]

 

 

Biraz sabır iyi gelecek.....

Derin derin nefes almak iyi geliyor bazen insana. Hani o en sıkıldığımız, en bunaldığımız anlarda. Belkide içimizdeki alevi körüklüyoruzdur kim bilir...  Ama yinede sakinleşmek iyi geliyor insana. Elbet herkes isterdi hayatın demiryolu gibi düz, inişsiz çıkışsız olmasını. Ama şükür ki insanız ve şu hayatta daha ineceğimiz çok yol, çıkacağımız çok yokuş var vede olacak. Belkide hayatın anlamı bunların içinde. Her bir mücadelemizde, her bir acımızda kendimize o kadar çok şey katıyoruz ki tabi bunu bir zaman sonra yada yıllar sonra anlıyoruz.

Yolumuza çıkan taşların aslında bizim onları alıp yerlerine koymamızı beklediklerini, sabrımızı sınayan insanların aslında karakterlerimize çok büyük katkıda bulunduklarını, en dayanılmaz anlarımızda susup gözyaşlarına boğuldumuzda aslında her bir gözyaşının zafer kazanan bir insanın gözyaşları olduğunu çok sonraları öğreniyoruz. Evet bunları öğreniyoruz ve bunları öğrenmek içinde bir sabır gösteriyoruz.

Aslına bakarsanız her bir suskunluk ayrı bir fırtınalara davatiye çıkartıyor içimizde. Ayrı cepheler açıyor yüreğimizde bu dünyayla girdiğimiz savaşta. Dünya diyorum. Dünya denilen bir ordu. Havası bir asker, yolu bir asker, gecesi gündüzü birer asker, insanları birer asker. Ve biz bu ordunun her bir askeriyle ayrı ayrı mücadele ediyoruz. Ayrı zamanlarda ayrı cephelerde ayrı savaşlarda değil ne yazıkki. Aynı zamanlarda, aynı cephelerde bir çok savaş veriyoruz.

Ama her seferinde şiddetli geçen gecelerin sonunda gözümüzü açtığımızda o güneşin ışıkları gözbebeklerimizden içeri girdiğinde o zaman anlıyoruz mutluluğu. Sabrın, zorunlu sessizliğin neler getirdiğini. Ve şunu anlıyoruz her seferinde hiç bir bahçe hazır alınmaz. Önce tohumlar ekilir, sonra sulanır. Ve en önemliside sabırla beklenir. Ve o beklemenin ardından onlarca çiçeğin içinde dolaşırız. Sabır bazen her şeydir. Zaman olur bir çiçek olur, zaman olur bir bebek ağlaması, zaman olur bir Sevgili olur.



{ mehmet fatih cebeci } 

Bazen...

Şimdi arasa beni /gecenin bir vakti/ " nerdesin sen, sesini duymadan kaç saatim geçti haberin varmı " diye çıkışırım sanırım. sonra susarım, yalnızlığımdanda daha sessiz bir hale bürünürüm herhalde. aslında konuşmasınada gerek yok. nefes alışının sesi bile kanımı dondurmaya yetiyor. "özledim" derim sonra. gözlerim buğulaşır. yıllar bazı şeyleri unutmaya sebebtir aslında. lakin bu bende böyle olmuyor. onsuz geçen her günün sabahında içime bir " SeN " doğuyor. ve ben her sabaha içimde artı bir " SeN " ile uyanıyorum. o kadar çok çoğalıyorsun ki içimde, yürürken bazen kamburlaşır gibi oluyorum. aslına bakarsan ben her seferinde sana kapanıyorum...

Şimdi arasa beni /gecenin bir vakti/ susarım sanırım. yokluğunda onsuzluğu dinledim yıllarca. varlığında sessizliğini dinlemek sanırım büyük bir mutluluk olurdu bana. her bir anında " O " olan saniyeler, dakikalar ve de saatler...

Şimdi arasa beni / gecenin bir vakti / belkide aramasınada gerek yok. aklının bir ucunda, zamanının en küçük biriminde yani bir anında beni düşünse bu bile bana yeter.

Şimdi sen varsınya, karşımdasın ya...  işte sen yıllarımın beklemesisin...

M.F.C. // en gurbetime...